Voldoe jij?

Voldoe jij? ‘Hoezo, voldoe ik?’ Nou gewoon, voldoe jij aan de verwachtingen van jezelf? ‘Waarom niet, natuurlijk voldoe ik, ik ben prima zoals ik ben’. Krijg ik als reactie terug nadat een vrouw van 43 zichzelf in beeld heeft gezet met Playmobil. De geïrriteerde ondertoon ontgaat me niet…

Wat fijn om te horen, geef ik haar als antwoord. Ik vroeg het me alleen af omdat je zowel je ‘volwassenheidspoppetje’ als je ‘unieke eigenheid poppetje’ helemaal achteraan hebt gezet. Achter letterlijk een hele rij van kwaliteiten.
‘Ja, dat is toch logisch, zij kunnen echt wat, ik niet. Zij zijn altijd beter in alles, ik zelf kan nou eenmaal nooit iets goed.’ Mmm, jij kan ‘nooit iets goed’. Dus een deel van jou doet alles goed, maar jijzelf niet? ‘Precies.’ Dan voldoe je blijkbaar dus toch niet?

Stilte. Tikkende voet tegen de poot van de stoel. En nog meer stilte. Tja, hij was ook wel scherp geformuleerd. Maar dan opeens uit het niets kwam er met luide stem en bijna in één adem: ‘Het is ook altijd hetzelfde liedje, ook hier weer. Ik kan het blijkbaar nooit goed doen. Nu voldoe ik alweer niet. Mijn vader zei altijd al, wanneer je iets wilt maken van je leven zal je toch echt meer je best moeten doen. Anders haal je er nooit uit wat er in je zit. En ik deed al zo mijn best.’

We halen allebei diep adem. En zijn samen weer even stil. Ik probeer in te schatten of we hier op door kunnen. Gewoon maar doen. Dus vraag ik haar of ze haar ouders er eens bij wil zetten. Ze zucht, maar gaat meteen aan de slag. Ze pakt voor haar vader een gewichtheffer. Een poppetje die staat voor o.a. ‘doorzetten’. Hetzelfde poppetje als voorop in haar eigen kwaliteitenrij…
De gewichtheffer wil altijd maar door gaan, kan veel, houdt veel ballen in de lucht, is sterk. Wanneer dit poppetje voor lange tijd de regie overneemt heeft dat grote gevolgen voor jezelf. Je raakt uitgeput, jezelf kwijt.

Ze zet ‘haar vader’ tegenover haar eigen ‘gewichtheffer’. Ik vraag haar ‘aan welke verwachting probeer je dan nu zo hard te voldoen?’ En weer is daar de stilte.
Ze hoeft geen antwoord te geven. Het staat al voor ons op tafel. Door de traan over haar wang zie ik dat zij het zelf ook ziet: ze probeert te voldoen aan de verwachting van haar vader. Al jarenlang. Ze probeert altijd met volle energie door te gaan, niet op te geven. Of ze nou moe is, geen zin heeft in weer een volgende training, promotie op haar werk, zorgen voor haar kinderen, het is nooit genoeg.
Ze voldoet maar niet aan het plaatje van haar vader. Geen trots in zijn ogen, geen ‘goed gedaan’, niks. Toen niet en nu niet.

En nu zit ze thuis, ze ‘voldoet alweer niet’. Nu niet op haar werk, ze kon het simpelweg niet meer aan. Ze was op. En dat terwijl ze maar bleef zeggen dat het allemaal oké is, ze het nog wel redt. Ze wil het zo graag geloven, maar voelt het niet. Diep vanbinnen denkt ze steeds maar weer ‘het is niet goed genoeg, ik ben niet goed genoeg’. En dat staat nu voor ons op tafel. En dat doet zeer. Het roept boosheid, irritatie én verdriet op.

‘Maar’ zei ze, ‘het lucht ook op.’ ‘Nu begrijp ik eindelijk waar mijn negatieve gedachten/zelfbeeld vandaan komt. Mijn vader ziet, volledig vanuit liefde en als stimulans bedoelt, niet wat er al is, alleen maar wat er nog beter kan. En dat beeld heb ik overgenomen; het kan en moet altijd beter’.

‘Dus om terug te komen op je allereerste vraag’ zegt ze er achteraan; ‘nee, ik voldoe niet. Niet echt’.

Wat een inzicht. Heftig, maar wel een prachtige eerste stap. Want ja, hier gaan we mee aan de slag. Samen kijken naar een volgend beeld. Stilstaan bij de dingen die moeilijk zijn. En dan weer vooruit. Samen opzoek naar de volgende stap zodat ze over een tijdje volmondig kan zeggen: ‘ja, ik voldoe. Volledig’.

Jij voldoet, sowieso. Je bent goed zoals je bent. Maar wat vind jijzelf? Voldoe jij?
Voldoe jij aan de verwachtingen van jezelf of van de ander? En wie is die ander dan?
En stel jezelf eens de vraag wat het je oplevert om te willen voldoen aan de verwachtingen van een ander?

Zorg je goed voor jezelf? Je voldoet. Helemaal.
Wil je beter voor jezelf gaan zorgen? Meld je hier aan voor meer informatie of een gratis Skype gesprek van 30 minuten. Voel je welkom.

Juist Jij

Een gedachte over “Voldoe jij?”

  1. Het is een vaak voorkomend patroon en heeft mogelijk te maken met de na oorlogse situatie, verbeteren en beter hebben dan de voorgaande generatie. Zonder het te beseffen is het conflict al vroeg in de tijd ingelegd. Zoals we het nu kunnen bezien is het de “roadmap to a burn-out “!
    Als iets “niet” in de mens zit, kun je blijven pressen en krijg je het tegengestelde van wat je zou willen. Verwijdering ipv verbondenheid en contact. Laten we teruggaan naar het spelen en ontwikkelen van de latente talenten die in iedermens liggen opgesloten.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *